Huyum değildir, yaşamadığım hikayeleri ilk günden beri şu blog sitesinde kaleme almam. Kendi anılarımı yazar, kendi esprilerimi yaparım. Ancak-fakat artık kayda geçirmek istediğim bir hikaye var ki, sadece bu durumun illegal olmasından değil, gerçekten de benim başıma gelmemiş olmasından dolayı ‘bir arkadaş’ ekolü üzerinden anlatacağım yaşananları. Okudukça her şey bir yalanmış gibi gelebilir fakat uyarmak…

Hava kararmak üzereydi, Yalıkavak Marina’nın içerisindeki ufak bir mağazada tek başıma oturmuş, demli demli çaylar içerek kitap okuyordum. Canım feci halde sıkılmıştı, yapacak bir şey bulamıyordum ve etrafta da hiç mi hiç müşteri yoktu. Sağımdaki solumdaki mağazalarda çalışan insanlarla geyik muhabbeti yaparak sigara içmekten de sıkılmış, daha da kötüsü kanser olmaktan korkar hale gelmiştim. Koca…

Bir yerden ya da bir şeyden ayrılmak çoğu zaman çok zor gelir. Kimi mekansal ve şahsi ayrılıklarımdan mutlu olabilsem de hayat beni her zaman bunlarla sınamaya devam etti. Saçlarım beni bunaltırdı, berbere giderdim, içeri girdiğimde aynaya bir de bakardım ki saçlarım çok güzel görünüyor. Uzun yıllardır giymediğim bir hırka vardı, ne zaman onu atmak için…

Tam tarihi hatırlamıyorum ama aşağı yukarı on-on iki yaşlarındaydım. Bir akşam saat sekiz civarı kapı komşumuz Emre ve annesi ile birlikte sahile çıkmıştık. Emre’nin annesi bizi sahildeki bir parka bırakmış, parkın hemen dışında tezgahını açmış olan seyyar mısırcı arkadaşının yanına oturup onunla muhabbet etmeye başlamıştı. Biz ise yarı karanlık çocuk parkının içerisinde saçma sapan hareketlerle…

Saat akşam 10’a yaklaşmıştı. Evin tüm pencerelerini açmış, tüm teknolojik eşyaları kapatmıştım. Ara sıra dışarıdan gelen araba veya insan sesi dışında evin içi tamamen sessizdi. Üçlü koltuğun tam ortasına oturmuş, karşımda duran kapalı televizyonun yansımasından kendi siluetimi izliyordum. Günlerden Pazartesi’ydi, yaklaşık iki hafta boyunca her tanıdığım insana “Pazartesi günü hayatımı düzene sokacağım.” demiştim. Peki ya…

Tren gürültüyle kalktı, arkasında bomboş bir istasyon bıraktı. Demirliklerin diğer tarafında duran ne kadar insan varsa hepsini çalıp gitmiş gibiydi. O insanlardan birisi çok yakın bir arkadaşımdı ve onu son görüşüm de trene binmeden önce olmuştu. Aradan çok uzun bir zaman geçti, yüzünü bile hayal meyal hatırlıyorum. Ancak-fakat bomboş tren istasyonuna baktığımda hissetmiş olduğum o…